Norwegia - nie tylko Nordkapp » Ludzie

Zapraszamy do kin

Michał — Sat, 28 Aug 2010 20:55:27 +0000

Piotrek już teraz intensywnie pracuje nad swoimi wspomnieniami w Islandii. Reżyserskie i operatorskie ambicje podróżnika można obejrzeć w zajawce jego kolejnego filmu z podróży. Jeśli chcecie rozpalić sobie apetyt na filmową relację z półtora miesięcznej podróży po kraju ognia i wody to zapraszam.

Osobiście nie mogę się doczekać premiery filmu i mam nadzieję, że termin pozwoli mi się na niej pokazać, a na pewno zrobię wszystko by tak było. Wybiegam troszkę myślami na przód nauczony udanym zeszłorocznym pokazem. Informacja z pewnością pojawi się na stronie Piotrka i tutaj.

Pod latarnią jest zawsze najciemniej

Michał — Thu, 19 Aug 2010 21:49:40 +0000

Jeśli czytaliście wcześniej moja relację lub dziennik to na pewno wiecie, że postanowiłem się szybko uwolnić od komercji Nordkappu i przeprawiłem się na Nordkyn. Ten przylądek oferuje dokładnie to co chciałbym znaleźć na Nordkappie, a czego już nigdy nie będzie można tam doświadczyć. Znajduje się tutaj trudny szlak do najdalej wysuniętego na północ punktu Europy kontynentalnej. Jest do najdalej na północ wysunięta latarnia morska na świecie. I tu spotkała mnie wielka niespodzianka…

Odjechałem z 400m od latarni kiedy zobaczyłem samochód z Polską rejestracją. Bez wahania rozpocząłem do nich machać. Samochód się zatrzymał i prowadząca go Pani spytała się mnie po angielsku czy nie potrzebuję pomocy. Odpowiedziałem po polsku, że po prostu ucieszyłem się ze spotkania Polaków w tak odludnym miejscu. Kiedy ekipa dowiedziała się, że jestem podróżnikiem z Polski to wszyscy wysiedli i zaczęliśmy rozmawiać. Za chwilę dojechał drugi samochód i zostałem otoczony grupką sześciu osób, z którymi łączyło mnie bardzo wiele.

Drużyna okazałą się być zapalonymi turystami i fotografami. Zresztą część z nich to profesjonaliści, a pozostali pasjonaci. Wszyscy mieszkają na co dzień w Norwegii i za wspólny cel postawili sobie dobrze poznać turystyczną wartość tego kraju. W ciągu roku organizują różne wyjazdy by zobaczyć kolejne atrakcje Norge. Ja byłem świadkiem zwiedzania przez ekipę północnej części kraju. W Norwegii zorganizowali coś na kształt oddziału PTTK, a nazywają się po prostu Klub Zdobywców.

od lewej u góry: ja i Krzysiek: od lewej na dole: Włodek, Ania, Marta, Kasia, Paweł

Zrobiliśmy sobie wspólną fotografię, a następnie zostałem uraczony porcjami jedzenia. Musiałem tonować chęć obdarowania mnie różnymi rzeczami, ponieważ chciałem już ograniczać wagę przewożonego jedzenia. Dostałem jednak wiele smakołyków, które potem wspominałem przez kilka dni. Nic tak dobrze nie smakuje jak podarowana polska konserwa i batonik na samej północy Norwegii. Oprócz tego otrzymałem bardzo cenne wskazówki dotyczące terenu przez który muszę się przeprawić oraz jego trudności. Dzięki temu dobrze wiedziałem, że porywając się tego dnia na jazdę przez wiele kilometrów nie będę w stanie rozstawić namiotu, a napotkane podjazdy wycisną ze mnie ostatnie siły. Jak się później okazało mimo wszystko posilony o 17 ruszyłem zmierzyć się z tym terenem. Do pokonania miałem wtedy jeszcze 70-80km.

Wcześniej nowi znajomi odprowadzili mnie jeszcze samochodami i zrobili mi kilka pamiątkowych fotek. To było bardzo sympatyczne spotkanie. Do dziś utrzymujemy kontakt, a ja co jakiś czas zaglądam na ich stronę internetową. To niesamowite, że Polacy na obczyźnie nie tylko „trzepią kasę” jak to jest pokazywane przez polskie media. Nasi rodacy organizują się zgodnie z zainteresowaniami. Robią to co lubią, wnosząc tym samym pozytywną energię w lokalną społeczność. Ciekawe tylko kiedy władze oprócz bycia z nich dumnymi zastanowią się jak zatrzymać kreatywnych ludzi w Polsce…

Dzięki pomocy Klubu Zdobywców mam wiele ułatwień dotyczących organizacji najbliższej wyprawy na Hardangerviddę. Dzięki pomocy Włodka już mogę oglądać szczegółowe mapy płaskowyżu, a Paweł zdeklarował się mi pomóc w zdobyciu odpowiedniej ilości kartuszy gazowych, których nie mogę przewieźć samolotem. Szkoda, że tym razem będę za krótko w Oslo by dowiedzieć się czegoś więcej o samym klubie, ale może kiedyś będzie okazja by nawet wybrać się na jakiś wyjazd? Zobaczymy.

Schmittko podróżuje

Michał — Thu, 15 Jul 2010 08:28:30 +0000

Troszkę się ostatnio działo dlatego poniższa informacja ukaże się spóźniona. Pamiętacie Schmittko? To jedna z najaktywniej komentujących osób wpisy zarówno podczas samej wyprawy jak i później. Piotrek kolejny rok z rzędu realizuje wytyczone sobie cele. Kiedy rok temu po jego wyprawie wokół Polski pytałem go o plany na kolejny rok powiedział, że chciałby wrócić na północ. I udało mu się!

Piotrka możecie szukać teraz na jego stronie internetowej gdzie na bieżąco umieszcza notatki o swoim położeniu. Dokładniej znajduję się na Islandii, którą chce objechać wokół. Kibicuję bardzo Piotrkowi by osiągnął swój cel i nie mogę się doczekać jego opowieści po powrocie. Sam mam gdzieś tam Islandię w głowie i być może wcześniej lub później będę mógł się tam zapuścić.

Przede wszystkim ludzie

Michał — Mon, 28 Jun 2010 21:29:33 +0000

Kilkakrotnie już podkreślałem, że ta wyprawa była by warta znacznie mnie gdyby nie ludzie. Pisanie bloga było by bez sensu gdyby nie te telefony, maile i rozmowy na żywo na temat tej wyprawy. Dzięki temu czuję, że temat jest wciąż żywy, a ja mogę się podzielić moim doświadczeniem i radością jaką dało mi podróżowanie. Taka korespondencja miała miejsce i tydzień temu.

Marek był już w Norwegii, ale potrzebował kilka informacji z północy kraju. Jako, że mam olbrzymiego świra na punkcie korespondencji mailowej to już po 20 minutach miał odpowiedź na pytania w swojej skrzynce. Zwykle trwa to troszkę dłużej, ale na wiadomość nie każę Wam czekać dłużej niż sprzedawcy na Allegro;) Jutro Marek rusza w swoją podróż autostopem przez Norwegię. Osobiście nigdy nie zakosztowałem „stopa”, troszkę tego żałuję, bo były na to całe studia. Teraz jednak będzie możliwość z Markiem śledzić jego podróż na stronie: http://marek.pasierb.pl

Autostopowicze z Polski

Michał — Tue, 13 Apr 2010 20:30:18 +0000

Pierwszy dzień na Lofotach był bardzo owocny. Prawie ogłuchłem od dźwięku często trzaskającej migawki, twardo wykonywała swoją pracę przy zrobieniu ponad przeciętnej liczby zdjęć. Podobnie było drugiego dnia, ale do tego doszły wspaniałe spotkania z Polakami, Patrykiem z Warszawy oraz parą z Lublina/Łodzi.

O Patryku napiszę troszkę później, ponieważ dziś chciałbym przedstawić Wam Gosię i Bartka, którzy są prawdziwymi włóczykijami i wiedzą jak żeglować po świecie. Zmierzając do jednej z najpiękniejszych plaż świata w okolicach Utvik, w oddali zobaczyłem dwie postacie z wielkimi plecakami. Już wtedy czułem kim są, ponieważ parę godzin wcześniej Patryk opowiedział mi o parze polskich autostopowiczów. Szybko się sobie przedstawiliśmy i rozpoczęliśmy bardzo miłą rozmowę. Swoją drogą wcale mnie nie zdziwiło, że dziewczyna ma na imię Gosia, jeśli ktoś zwraca uwagę na takie szczegóły (takie prywatne spostrzeżenie).

Gosia z Bartkiem już dłuższy czas przemierzali Norwegię wzdłuż i wszerz, a ich plany już wtedy sięgały daleko dalej. Kiedy rozmawialiśmy kierowali się do Bułgarii, ale zaraz po wakacjach zamierzali wrócić do Norwegii w celach zarobkowych. Odłożone pieniądze mieli przeznaczyć na podróż na koniec świata i już teraz mogę powiedzieć, że im się to udało!

Zresztą najlepiej samemu przeczytać jak podróżowali na ich wspólnych blogu. Znajdziecie tam bieżące komentarze oraz wiele zdjęć z całego świata. Ich postawa jest najlepszym dowodem na to jak daleko mogą Was zawieźć własne marzenia. Aktualnie, na bieżąco możecie kontynuować lekturę na blogu Gosi, która teraz już samotnie wraca do Polski drogą lądową. Teraz przebywa w Indonezji.

Z mojej strony mogę jeszcze dodać, że jestem naprawdę szczęśliwy mogąc poznać tak wspaniałych ludzi jak Gosia i Bartek. Ze swoich doświadczeń niosą ze sobą tak wspaniałą i pozytywną energię, że nie sposób mieć przy nich smutną minę. Cieszę się, że poszerzyli grono osób pozytywnie zakręconych, które znam. Mam nadzieję, że oprócz kontaktu przy pomocy komunikatorów internetowych, za jakiś czas będziemy mogli się spotkać gdzieś na żywo. Serdecznie pozdrawiam bohaterów!

Znajomy, którego nie spotkałem

Michał — Tue, 06 Apr 2010 10:12:20 +0000

Z Grelusem minęliśmy o włos na północy Norwegii. Kiedy ja przeprawiłem się na Nordkyn, on prawdopodobnie dojeżdżał do Nordkappu. Zawiodła niestety komunikacja, wysłany przez niego mail na publiczny adres mojej wyprawy leżał zbyt długo przez nikogo niesprawdzony. Wspólnego noclegu niestety nie mogliśmy sobie zorganizować, ale wiele wspólnego przeżyliśmy. Mamy podobne wspomnienia, wspólnych znajomych no i nasze marzenia wcale tak daleko od siebie nie odbiegają.

Trudno mi napisać wiele więcej o kimś kogo nie spotkałem. Sensem cyklu o ludziach jest przedstawienie postaci, które przewinęły się przez przygotowania lub samą wyprawę. Wojtek był jednak bardzo niedaleko. Jest jedna rzecz, której zazdroszczę temu podróżnikowi. Udało mu się opublikować artykuł w papierowym wydawnictwie. W marcowym Magazynie Rowerowym ukazał się się jego artykuł W poszukiwaniu północnej dziczy. Okraszony wspaniałymi zdjęciami tekst to na pewno fantastyczna pamiątka po takiej podroży i mam nadzieję, że i mnie będzie dane kiedyś taką publikację zrobić. Papier sam w sobie zawiera pewne emocje, których nie da się odebrać z monitora.

Wspomniany artykuł możecie przeczytać na blogu Grelusa, gdzie znajdziecie jego zeskanowaną wersję. W imieniu autora zapraszam.

Jakby nie francuski piesek

Michał — Sun, 21 Mar 2010 22:20:33 +0000

Całkiem niedawno rozpocząłem cykl o ludziach, których spotkałem podczas wyprawy. Jeden taki post pojawił się dużo wcześniej. Sebastien jest ważną postacią, która brała udział w tej przygodzie, wiec postanowiłem post przypomnieć. Zapraszam ponownie do lektury o bardzo uśmiechniętym globtroterze. Ostatecznie Sebastien z prywatnych powodów musiał zakończyć przygodę wcześniej, ale wiem, że od kilku miesięcy już trenuje by wyruszyć w podróż ponownie.

Ja muszę po orzeszki

Michał — Mon, 15 Mar 2010 20:50:40 +0000

Wjeżdżając do Svolvær cieszyłem się z dwóch powodów. Było to pierwsze miejsce po opuszczeniu Å gdzie mogłem kupić kartki oraz znajdowały się tutaj trzy duże supermarkety z REMA 1000 na czele. Miasteczko miło wspominam, a oprócz słonecznej pogody uciąłem sobie tam pogawędkę z bardzo barwnym Włochem. Z uśmiechem przyjąłem wiadomości, że on krąży 20 minut wkoło krajalnicy w supermarkecie by posmakować dobrego chleba. Sam na to nie wpadłem. Chciałbym Wam przedstawić znajomych których poznałem na rondzie przy opuszczeniu miasta.

Wyjeżdżając z miasta spotkałem parę rowerzystów. Szybko zidentyfikowałem ich narodowość. Bez pudła zdradziły ich polskie sakwy Crosso. Asia i Janek z Gdyni wdali się ze mną w długa rozmowę. Opowiadaliśmy sobie o swoich przygodach i planach. Zmierzaliśmy dokładnie w tym samym kierunku. Za około 10 dni mieliśmy dotrzeć na Nordkapp i każde z nas było powoli już głodne tego sukcesu. Asia i Janek wybrali w Trondheim drogę E6 jako swój szlak na północ i choćby z tego powodu na ich zdjęciach znajdziecie na wiele innych lokalizacji. Wyprawa przebiegała także przez Estonię, Łotwę i Litwę.

Janek bardzo się ucieszył gdy dowiedział się, że w Svolvær znajduje się REMA 1000. Tam „czekały na niego” solone orzeszki ziemne w promocji oraz Cola by REMA 1000. Bardzo się z tego śmiałem i tak się rozstaliśmy. Asia i Janek pojechali na śniadanie, a ja ruszyłem dłuższą drogą wzdłuż wybrzeża na przeprawę promową. Mieliśmy spore nadzieje, że tego dnia się jeszcze gdzieś spotkamy. W końcu jechaliśmy w tym samym kierunku. Tego dnia się to już niestety nie udało, ale liczyłem na spotkanie na Nordkappie.

Mając dzień odpoczynku bez roweru w Tromsø według moich obliczeń wydawało mi się, że wpadniemy na siebie podczas ich powrotu z przylądku lub dojadę ich tam, jeśli się zatrzymają na dłużej. W Alta okazało się, że jestem dokładnie dzień za nimi. Rano rozstali się z parą rowerzystów z Gdańska, którą ja spotkałem 10 km za miastem, wieczorem tego dnia. Jaki ten świat mały udowodniłem w poprzednim wpisie, a teraz okazuje się, że najskuteczniejszą poczta jest ta pantoflowa.

Na Nordkappie niestety podróżników z Polski nie spotkałem, czym byłem bardzo zawiedziony. Dopiero po powrocie do Polski okazało się, że byłem w błędzie. Minęliśmy się w tunelu łączącym Nordkapp ze stałym lądem. Kiedy ja podczas zjazdu zdążyłem tylko rzucić „Hi” grupie rowerzystów łojących w górę, to właśnie na krótko spotkałem moich starych znajomych. Trudno było ich poznać w ciemnym tunelu przy dużej prędkości. W każdym razie po powrocie tamten moment nabrał większego znaczenia.

Zapraszam do obejrzenia zdjęć i przeczytania relacji autorstwa Asi. Serdecznie pozdrawiam znajomych od dwóch kółek z Gdyni. Gdzie się spotkamy ponownie?

A na zakończenie jeszcze fragmencik o mnie pochodzący z powyższej relacji:)

11.07.2009, DZIEŃ DWUDZIESTY CZWARTY (DST 110 km) NO

Wyruszamy dość późno. W Svolvaer spotykamy podróżującego w pojedynkę, ale bardzo wesołego Michała z Katowic, pomstującego jedynie na rozpadający się extrawheel. Wkrótce do naszej debatującej grupki dołącza kolejny sakwiarz, Włoch Marco. Po dłuższej chwili rowerowych konwersacji każdy rusza w swoją stronę, my udajemy się do marketu REMA1000, a potem w kierunku przeprawy promowej przez Hadsefjorden (z Fiskebøl do Melbu, przepłynęliśmy gratis). Po drodze zaliczam jedyną wywrotkę na wyprawie: chcąc ustawić się do zdjęcia z owcą, która wyskoczyła z pastwiska na szosę przez ogrodzenie, zapominam się wypiąć i robię dużo huku… Tyle było z tego dobrego, że przerażona owca dała susa z powrotem na bezpieczne pastwisko. Wkrótce potem szybko wyjechaliśmy z wyspy Langøyi wysokim mostem „Sortlandsbrua” na Hinnøyę i poszliśmy spać kilka kilometrów za miastem Strand.

Zdjęcia pochodzą z albumu Asi z Google Picasa

It’s amazing, we meet again!

Michał — Mon, 08 Mar 2010 21:51:11 +0000

Startując rok temu z organizacją wyjazdu do Norwegii miałem plan jechać po „kilometry”, widoki, zdjęcia i przygodę. Szybko się jednak przekonałem, że bardzo ważną częścią tej układanki są ludzie. Ludzie, którzy pomagają od pierwszego momentu powstania planu, poprzez znajomości na trasie no i w końcu te wszystkie rozmowy o wyprawie po powrocie. Poznajcie dziś Péter’a.

Wyjeżdżając z Grondige, z mojej pierwszej miejscówki w Szwecji nie spodziewałem się, że spotkam bratnią dusze przez kolejne dni. Tymczasem już za kilkadziesiąt kilometrów w Södertälje, po drugiej stronie czteropasmowej drogi dostrzegłem jaskrawego rowerzystę z załadowanym rowerem. Kiwnąłem na niego i się zatrzymałem. Od razu zrozumiał o co chodzi. zawrócił i po chwili znalazł się na moim pasie ścieżki rowerowej. To był Péter z Węgier. Pierwszy mój znajomy rowerzysta podczas tej wyprawy. Przedzierał się z GPSem przez centrum miasta szukając drogi wylotowej. Dla rowerzysty wydostanie się z dużego miasta zawsze stanowi problem. Od razu zaczęliśmy rozmawiać o naszych planach. Péter miał już za sobą odcinek z Berlina, a w planach tą samą trasę co ja, ale w odwrotnym kierunku. Zupełnie nieświadomie zażartowałem sobie, że na pewno spotkamy się gdzieś na północy i tak się pożegnaliśmy.

Wiele dni później dotarłem do przeprawy promowej, podczas której miałem przekroczyć koło podbiegunowe. Czekałem tutaj prawie godzinę na prom. Kiedy z kładki zjechał rowerzysta, od razu do mnie podjechał. Zaczęliśmy rozmawiać jakbyśmy się widzieli po raz pierwszy. Pytałem ile dni mi zajmie dotarcie na Nordkapp, a on jak trudna jest droga przed nim na południe. Po chwili spojrzałem na jego rower, opony i hamulce tarczowe. Prawie jednocześnie zrozumieliśmy, że się już znamy. Péter przypomniał, że obiecałem ponowne spotkanie i stało się. Z radości zrobił mi powyższe zdjęcie.

Nie mieliśmy już okazji pogadać za dużo, a szkoda. Przydałby się wspólny nocleg na obgadanie naszych przygód. Mamy teraz kontakt mailowy i wiem, że Péter podobnie jak ja opowiadał naszą przygodę swoim znajomym. Jak to na przestrzeni kilku tysięcy kilometrów dwóch rowerzystów może się spotkać ponownie. Poniżej zamieszczam parę zdjęć, które mi podesłał.

Copyright Ragó Péter

Poznajcie Piotra

Michał — Wed, 07 Oct 2009 21:29:38 +0000

Pod pseudonimem ‘schmittko’ Piorek bardzo aktywnie wspierał mnie podczas wyprawy swoim doświadczeniem. Czynił to pisząc liczne komentarze pod kolejnymi wpisami za co mu bardzo serdecznie dziękuję. W najbliższą niedzielę będzie możliwość spotkania się z Piotrkiem na żywo podczas premiery jego najnowszego filmu.

Wszystkie informacje znajdziecie na prywatnej stronie. Ja tylko dla zachęty publikuję zwiastun filmu i zapraszam w niedzielę 11 października ok. godz. 21:20 na ulicę Wita Stwosza 16 w Katowicach (na dole, w ośrodku Duszpasterstwa Akademickiego – ten sam budynek co Radio eM).