Może więc znów wyjść ze zdjęciami do ludzi? Przyznam się, że już się stęskniłem za takim spotkaniem. Nie mam wiele nowego materiału, więc musiałbym otrzymać od Was informacje, że takie spotkanie byłoby mile widziane. Norwegię odwiedzałem przez ostatnie trzy lata z rzędu i troszkę tych anegdot mam w głowie. Ciągle nie było czasu by zebrać to w coś namacalnego. Też dobrze…

Do zaprezentowania nadaje się prawdopodobnie materiał z dwóch ostatnich wyjazdów:

• Norwegia – nie tylko Nordkapp – zeszłoroczna wyprawa rowerowa i najsilnieszy materiał jaki posiadam
• Hardangervidda 2010 – wymaga jeszcze doszlifowania i jeszcze nigdzie nie był pokazywany. Część zdjęć byłaby wymieniona na potrzeby takiego pokazu, ale materiał jest uboższy od poprzedniego

Jeśli znacie jakiś dom kultury lub bibliotekę, w której takie rzeczy są organizowane to możecie im link do tej strony podsunąć. Oczywiście zakładam, ze wtedy pojawicie się tam ze znajomymi, bo ja już te zdjęcia widziałem i opowieści znam:) Rozwiewając jeszcze wszelkie wątpliwości, nie pobieram żadnej opłaty za takie wystąpienia jak to się czasami zdarza. Ewentualnym kosztem jest mój dojazd, jeśli jest to jakaś większa odległość. Kwestia dogadania, bo ciężko tak uogólniać.

W przedpokoju stoi wypastowany rower. Wszystko jest przeczyszczone i przesmarowane. Moja maszyna przypomina te ze sklepu z tą różnicą, że rama nie jest tak kolorowa i ładnie wymodelowana. Niestety wynika z moich informacji, że rowerowy sezon 2009 zakończył się już dla mnie. Najważniejsze jednak, że udało się w większości zrealizować projekt i jest nadzieją na pełny powrót do sportu w kolejnym sezonie. Jak to mówią – będzie się działo!

Patryk opowiadał, że na jednym z postojów spotkał się z Rosjanami. Kiedy przyszedł moment kolacji wszyscy zaczęli wyjmować swoją żywność. Nieprzypadkowo przed każdym pojawił się kneipbrod (najtańszy chleb), 1kg dżemu (najtańszy produkt na chleb) i sjokade (pseudo nutella). Wszyscy się roześmiali, bo jechali na jednym wózku.

Dziś od autostopowiczki Gosi otrzymałem informację, że kneipbrod podrożał już do 6 NOK (z 4,90). Jest w tym coś szczególnego? Jeśli jedziesz tam na dwa tygodnie samochodem to nic. Ale my dobrze wiemy o co chodzi, dla nas to był chleb powszedni. Może nie zawsze dojadaliśmy lub nie jedliśmy rarytasów, ale swoje widzieliśmy i wrażenia mamy niesamowite. Dlatego nie należy odbierać publikacji menu jako prezentacji ascezy. Bez wahania pojechałbym tam jeszcze raz mając taką możliwość. Doświadczenia z Norwegii pozwalają mi się jednak już dziś porozumieć się wielbicielami kneipbroda bez słów.

Całej ekipie życzę powodzenia i mam nadzieję, że zdrowi i zadowoleni wrócą do kraju. Siostrę podziwiam, że po swoich przygodach z kolanami ani na chwilę nie zaprzestała planować kolejnych wyjazdów. Swoją pasją przekonała nawet swojego ortopedę i na razie wychodzi jej to na dobre.

Zjeżdżając z promu w Nynäshamn miałem przez chwilę większą ochotę na niego wrócić niż zrobić pierwsze 100 km. Składało się na to kilka czynników takich jak fakt, że zostałem naprawdę całkowicie sam. Z drugiej strony to nie do końca, ponieważ był ze mną potwornie ciężki rower z przyczepą. Przypomniałem sobie jednak słowa znajomego. „Trzeba wsiąść na rower i jechać”. No i pojechałem.

Szwecję od początku traktowałem jako dojazd do Norwegii, choć parę ciekawych rzeczy tam zobaczyłem i poznałem wspaniałych ludzi. Cieszę się z tego tym bardziej, że początkowo w kraju nastawiano mnie sceptycznie do gościnności Szwedów, a ja już pierwszej nocy otrzymałem pomoc full service.

Za cel wyprawy wybrałem Norwegię, ponieważ po lekturze wielu materiałów wiedziałem, że tam znajdę nieskażoną naturę bez potrzeby wyjeżdżania na inne kontynenty. Pierwszy raz jednak powiedziałem WOW już w Oslo. Nie jestem specjalistą w dziedzinie architektury, ale nie pamiętam innego miasta, w którym budynki tak bardzo by mi się podobały. Mam na myśli szczególnie architekturę nowoczesną. Zabytki i sztuka też nie pozostają z tyłu, choć jeśli chodzi o te pierwsze to wielbiciele Paryża i Rzymu mogą być zawiedzeni.

Nie trzeba wyjechać daleko z centrum by czuć się wolnym riderem przemierzającym przestrzeń. Wieczorem byłem już w rzeczywistości o której marzyłem przez wiele lat. Nocleg nad rzeką bez żadnego tłoku i hałasu jest tym co zawsze można znaleźć w Norwegii. Od południa po północ.

Rower okazał się być do podróżowania po Norwegii genialnym wyborem. Kraj jest tak różnorodny, że rowerzysta absolutnie nie ma prawa się nudzić. Na południu są naprawdę olbrzymie podjazdy. Nie raz można język w szprychy wkręcić, ale wtedy po prostu trzeba sobie wziąć na wstrzymanie, grzecznie wyrzeźbić podjazd i odpocząć jeśli to konieczne. Nie da się opisać nawet w całym artykule jak czułem się szczęśliwy gdy czułem zapach wiatru, który zmieniał się w zależności od regionu. Niestety tego nie da się doświadczyć ani w samochodzie, ani na motorze. Można też iść pieszo i choć spotkałem takiego turystę to raczej na taką podróż to naprawdę mało kto sobie może pozwolić.

Rower otwierał mi też drzwi i znajomości. Ludzie się mną bardziej interesowali. Nie da się ukryć, że nie byłem zamknięty w bezpiecznej puszce i nie byłem w stanie dotrzeć w ciągu godziny do najbliższego miasta w celu znalezienia noclegu pod dachem. Miałem za to mój rower, znajomość języka angielskiego i chęć korzystania z okazji, jeśli ktoś chciał mi pomóc. Spotkałem mnóstwo rowerzystów. Ludzie, którzy podzielali moją pasję i z przyjemnością zatrzymywaliśmy się by porozmawiać i wymienić doświadczenia z trasy. W ten sposób zdobywałem informację o kilkudziesięciu kilometrach naprzód. W zależności od narodowości turysty informacje te miały różny charakter.

Choć sukces w liczbach nie jest tak duży jak początkowo zakładałem to ja wypełniłem swoją misję i marzenie. Przejechałem całą Norwegię dodając parę punktów do pierwotnego planu, dzięki wskazówkom ludzi na trasie. Zebrałem olbrzymi materiał i mam mnóstwo znajomości, które pomogą mi ten materiał jeszcze rozszerzyć. Przede mną ogrom pracy by wszystko opracować i Wam przekazać, ale to dla mnie przyjemność i jeśli są tylko ludzie chętni do przeczytania tych wiadomości ja jestem gotowy je przygotowywać.

Ten nieuporządkowany wpis nie jest relacją. Chciałem nakreślić kilka słów o tym jak bardzo jestem zadowolony i szczęśliwy z odbycia tej wyprawy. Słowa udało mi się nakreślić w przerwie pomiędzy segregacją zdjęć. Ten blog na pewno nie ucichnie oprócz relacji i zdjęć pojawi się jeszcze wiele mniejszych wpisów na zasadzie ciekawostek i anegdot Jeśli więc chcielibyście poznać odpowiedź na poniższe pytania to zapraszam do dalszego śledzenia tego bloga.

• Ile kilometrów jechałem drogami ekspresowymi?
• Dlaczego rower jest więcej warty ode mnie?
• Czy grożono mi bronią palną?
• Jakie są dwa najpopularniejsze słowa w Finlandii?
• Z czym są kojarzeni Polacy w Norwegii?
• Dlaczego pojechałem na Nordkyn?
• Jak się ma Mont Blank i Elbrus do Nordkappu i Nordkynu?
• Gdzie planuję odbyć następną wyprawę?
• Co się stało z kolanem?
• Jakiego sprzętu już nie zabiorę na wyprawę, a jaki pojedzie ze mną jeszcze nie raz?
• Kim są ludzie, którzy mi pomogli?
• Dlaczego tak ważne były dla mnie wasze opinie i komentarze podczas wyjazdu?
• W jakim celu planuję zrobić prawo jazdy na motor?
• Dlaczego jestem uzależniony od podróży po Skandynawii?

Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć w kolejnych materiałach publikowanych na tej stronie. Mam nadzieję, że każdy z Was znajdzie w nich coś dla siebie.

przesyła dla czytelników tego bloga

Michał Pawełczyk