Norwegia - nie tylko Nordkapp » Trasa

Tunele – udogodnienie i przeszkoda

Michał — Sun, 30 May 2010 14:17:41 +0000

W ostatnich czasach w Norwegii pobudowano tyle tuneli, że innych Europejczyków może ta liczba i umiejscowienie śmieszyć. Gdzie góra, tam dziura – można by powiedzieć, ponieważ tunele są budowane bardzo często w ścianach zaraz przy istniejących drogach. Nie do końca takie szydzenie jest zgodne z prawdą.

Bardzo poważnym problemem w Norwegii są lawiny kamieniste, które schodzą na drogi bez większego ostrzeżenia. W wypadkach spowodowanych osunięciem się ziemi ginie rocznie kilkadziesiąt osób. Tunele to nie tylko ułatwienia w wytyczaniu wygodniejszej drogi. Ich umiejscowienie jest związane także z podnoszeniem bezpieczeństwa na poszczególnych odcinkach trasy.

Komu tunele mogą przeszkadzać? Niestety rowerzystom do niektórych z nich wjeżdżać nie wolno. Jest to związane z brakiem wentylacji i możliwością zatrucie się rowerzysty spalinami. Zakaz widnieje szczególnie przed kilkukilometrowymi tunelami, które można znaleźć na mapie i warto zaplanować objazd. Choć rowerzyści często nielegalnie wjeżdżają do tuneli to jest to bardzo uciążliwe i ryzykowne.

Stając przed tunelem z zakazem wjazdu cyklista jest pozostawiony samemu sobie. Bywają przypadki objazdów dla rowerów starą drogą. Bywa, że objazd liczy kilkadziesiąt kilometrów. Zastanawiałem się czy jest możliwe ewentualne sprawdzenie, czy dane tunele są obciążone zakazem wjazdu rowerzystów. Znów z pomocą przyszedł mi czytelnik strony – Marek.

Pod adresem http://svvgw.vegvesen.no/http://svvnvdbappp.vegvesen.no:7778/webinnsyn/anon/index możemy znaleźć stronę, która pozwala na znalezienie tuneli z zakazem wjazdu. Klikamy w podany link, następnie z menu z lewej strony rozwijamy zakładkę Syklist i zaznaczamy środkowy punkt Tunneler med sykkelforbud (jedyny aktywny – tunele z zakazem wjazdu dla rowerzytów). Teraz jeden raz klikamy w przycisk Vis kart i na fioletowo mamy oznaczone wszystkie tunele, które mogą nam sprawić problem. Stronka ma tendencje do zwieszania się przy skalowaniu, wtedy trzeba ją przeładować ponownie.

P.S. Pozdrowienia dla Uli, której plany przypomniały mi o istnieniu i planach opublikowania tego wpisu. Jest spóźniony już prawie rok ;) Miałem więc okazję sprawdzić sytuacje z praktycznego punktu widzenia. Z tunelami miałem problem tak naprawdę raz kiedy alternatywą był objazd 50km i bardzo mi to nie pasowało. jeden z Norwegów zabrał mnie jednak do furgonetki i przewiózł pod oceanem. Innym razem były w miarę dobrze oznaczone objazdy które nie zmuszały do nadrabiania wielu kilometrów. Przez najdłuższy tunel w Norwegii też nie przejeżdżałem, ponieważ alternatywą był bardzo ciekawy prom wycieczkowy. Resztę tuneli pokonywałem na rowerze po pewnym czasie ucząc się, że warto zdjąć okulary przeciwsłoneczne;)

A jednak Nordkapp

Michał — Sun, 19 Jul 2009 21:12:47 +0000

Wielu włóczykijów z niesmakiem mówi o Nordkappie jako siedlisku komercji, miejscu gdzie dojeżdża dziś każdy z odpowiednią ilości gotówki, z biurem podróży. Można drwić, że najdalej wysunięty na północ kawałek lądu jest tak naprawdę gdzie indziej. Nikt jednak nie odważy się ominąć tego miejsca i każdy robi zdjęcie z globusem.

W zasadzie są to tylko puste dywagacje, na Nordkappie być należy i już. Na przylądek prowadzi jeden z nielicznych otwartych dla rowerzystów tuneli. Po prostu innej drogi na północ nie ma. Ciekawostką jest też informacja, że droga na Nordkapp jest płatna, ale nie dla rowerzystów. Zresztą po takiej przygodzie stwierdzenie, że trzeba jeszcze za coś zapłacić może wywołać atak śmiechu.

Sprawą całego zamieszania jest angielskie żeglarz Richard Chancellor, który dotarł tutaj w 1533 roku. Szukał w tym miejscu północno-wschodniego przejścia do Chin. Nadana wtedy nazwa elektryzuje 200 tysięcy turystów rocznie, którzy odwiedzają okolice globusa. Można tutaj też na ekranie o rozpiętości 225 stopni obejrzeć film o zmianach pór roku w Finnmarku.

Zdjęcia pochodzą z portalu Flickr.com i są wykonane przez jego użytkowników. Zostały udostępnione na licencji Creative Commons i na takiej podstawie zostały użyte w tym artykule. Poszczególne fotografie prowadzą do galerii ich twórców, gdzie jest możliwe zapoznanie się z pełną twórczością.

Zatrzymać Lofoty na dłużej

Michał — Sun, 12 Jul 2009 11:02:21 +0000

Senja jest drugą co do wielkości Wyspą w Norwegii. Przewodnik Lonely Planet określił ją jako głównego rywala Lofotów pod względem urzekającego piękna przyrody jakie ma do zaoferowania odwiedzającym. Taka reklama nie pozwala na wybór. Po Lofotach jest to kolejne miejsce, które Trzeba zobaczyć.

Senja leży już za kołem podbiegunowym pomiędzy Narvikiem a Tromsø, a jej brzegi są opływane przez wody Morza Północnego. Od zachodu można dopłynąć do miejscowości Gryllefjord. Stąd rozpoczyna się szlak turystyczny. Jego dokładny przebieg pozostaje jednak zagadką. Wiadomym jest przez jakie miejscowości przebiega, ale co do numeracji dróg to się już różnią zdania Google Maps i mojego atlasu Norwegii. Jedno jest pewne, droga jest jedna, a na zdjęciach satelitarnych jej nie widać.

Innersida na zachodzie to stawiający czoła wybrzeżu szeroki kawałem lądu zajęty przez rolnicze pola oraz dziewicze rozległe lasy. Yttersida po zachodnie stronie, to wierzchołki, które jak noże wrzynają się w zimne wody Atlantyku. Podobnie jak na Lofotach znajdziemy tutaj wyizolowane wioski rybackie, w których spokojnie życie płynie według lokalnego kalendarza.

Przykładem może być miejscowość Husøy, którą zamieszkuje zaledwie 250 osób. Mieszkańcy są potomkami hiszpańskich żeglarzy. Choć żyją w zupełnie innym klimacie to do dziś trwa tutaj zwyczaj popołudniowej sjesty.

Zdjęcia pochodzą z portalu Flickr.com i są wykonane przez jego użytkowników. Zostały udostępnione na licencji Creative Commons i na takiej podstawie zostały użyte w tym artykule. Poszczególne fotografie prowadzą do galerii ich twórców, gdzie jest możliwe zapoznanie się z pełną twórczością.

Archipelag zaczynający się na Å

Michał — Wed, 08 Jul 2009 07:32:38 +0000

Norwegia kojarzy się większości z fiordami i Nordkappem. Część osób zna też sympatyczne norweskie trolle, które do dziś ukrywają się w dzikich norweskich górach. Znajdziemy tutaj także wiele innych magicznych miejsc. Bez wątpienia jednym z nich są Lofoty.

Archipelag Lofotów to wyraźny kontur „wyrywający” się w stronę Atlantyku z rozbudowanej linii brzegowej Norwegii. Znajdują się już za Kołem Podbiegunowym co może dodawać tylko uroku tym wyspom. Prom z Bodø dociera do Moskenes, prawie na sam koniec wyspy. Warto jednak zawitać choć na chwilę do miejscowości Å na samym cypelku archipelagu.

Na Lofotach znajdziemy wysokie zielone szczyty wyłaniające się wprost z wody, piaszczyste plaże oraz słynne rybackie osady oświetlone północnym słońcem. Dzień polarny trwa w tym miejscu od 28 maja do 14 lipca i w tym okresie tworzy się tutaj krajobraz idealny na niejedną a hollywoodzkich produkcji, choć tego typu przedsięwzięciu większość z nas by się sprzeciwiła.

Zwiedzając Lofoty praktycznie nie mamy wyboru odnośnie trasy. Biegnie tutaj główna droga E10, która dostarcza masę atrakcji podróżującym. Oprócz wspinania się na przełęcze i przejazdów nad cieśninami zdarzy nam się nawet zjazd poniżej poziomu oceanu. Te wszystkie atrakcje tłumaczą dlaczego Lofoty są tak licznie odwiedzane, a ja pisząc tą notkę nie miałem problemu ze znalezieniem zdjęć do przyozdobienia tego artykułu.

Pomysłów i chętnych na zwiedzanie Lofotów jest wiele. Warto zatrzymać się tutaj na troszkę dłużej by poczuć klimat regionu. Wioski rybackie na pewno każdemu przypadną do gustu. Niektóre z nich są opuszczone (Nyksund), a inne tętnią życiem (Myre). Prawie wszędzie możemy spotkać słynne norweskie sztokfisze. Są to konstrukcje, na których rybacy suszą dorsze w powiewach północnego słonego wiatru.

Warto na chwilę zatrzymać się w okolicach by obejrzeć bardzo wąski fiord Trollfjorden. W miejscowości Borg z kolei znajduje się zrekonstruowany dom wodza wikingów. Ja twierdzą podróżnicy, najciekawsze widoki czekają na na dwóch ostanich wyspach tego archipelagu (Moskenes i Flakstad).

Pogoda na Lofotach bywa kapryśna, ale klimat jest tutaj bardzo łagodny i często jest tutaj cieplej niż w centralnej Europie. Pozostaje mieć więc nadzieję, że pogoda dopisze, a 200 kilometrów Archipelagu Lofotów pozostanie wymarzonym snem.

Lofoty - Wikipedia PL

Zdjęcia pochodzą z portalu Flickr.com i są wykonane przez jego użytkowników. Zostały udostępnione na licencji Creative Commons i na takiej podstawie zostały użyte w tym artykule. Poszczególne fotografie prowadzą do galerii ich twórców, gdzie jest możliwe zapoznanie się z pełną twórczością.

Przejazd nad oceanem

Michał — Tue, 07 Jul 2009 21:42:04 +0000

Norwegia wydaje się być krajem ściągającym turystów do siebie swoją przepiękną przyrodą. I tak jest też w rzeczywistości, ale i tutaj znajdują się architektoniczne perełki. Mosty, których budowę rozpoczęto w 1983 roku zyskały miano konstrukcyjnego projektu wieku.

Idea mostów łączących stały ląd z wyspą Averøy powstała już w 1909 roku. Budowa ośmiu mostów nad wodami oceanu zakończyła się dopiero w roku 1989. Dziś osiem mostów łączy kolejne wysepki i jest popularnym miejscem dla wędkarzy, którzy chcą zakosztować morskiego połowu. Pokonanie 8 km podczas białych nocy daje szczególne doznania, ponieważ jadąc nisko nad oceanem w padającym pod ostrym kątem świetle słońca zaczynamy czuć szczególną atmosferę tego miejsca.

Zdjęcie pochodzi z portalu Flickr.com i jest wykonane przez jego użytkownika. Zostało udostępnione na licencji Creative Commons i na takiej podstawie zostało użyte w tym artykule. Fotografia prowadzi do galerii twórcy, gdzie jest możliwe zapoznanie się z pełną twórczością.

Śnieżna droga

Michał — Mon, 06 Jul 2009 11:08:23 +0000

Czytając swego czasu publikację wydawnictwa Bezdroża pt. Świat na rowerze miałem tam okazję obejrzeć bardzo ciekawe zdjęcie z rowerzystą na tle ściany śniegu. Wyobrażając sobie wyjazd do Norwegii planowałem, że też uchwycę podobny moment swojego przejazdu. Już niedługo jazda wzdłuż białej ściany śniegu może być możliwa.

Aurlandsvegen (Śnieżna Droga) jest usytuowana na górskim grzbiecie pomiędzy miejscowościami Lærdal i Aurland. Niedaleko znajdują się odgałęzienia Sognefjordu, który jest najdłuższym fiordem świata. Śnieg na poboczach drogi znajduje się nawet w środku lata. Stąd właśnie pochodzi jej nazwa wspaniałej trasy turystycznej. Pokonując trasę od strony czeka nas 30 kilometrów podjazdu na wysokość 1300 metrów n.p.m. Zajazd wymaga od rowerzysty szczególnej uwagi. Zjazd do Aurlandsfjordu jest bardzo efektowny, ale tym samym stromy i niebezpieczny.

Okolice Śnieżnej Drogi to bardzo ciekawe miejsce. Kiedy zaczynamy wspinaczkę pod górę w fiordzie można zobaczyć kąpiących się ludzi. Tymczasem na szczycie jest okazja maszerować po śniegu. Do tego wszystkiego możemy być świadkami bardzo częstych zmian kolorów przyrody. Te wszystkie aspekty sprawiają, że naprawdę warto przejechać tę trasę. W okolicy czeka także wiele innych ciekawych atrakcji.

Pionowo w górę

Michał — Sun, 28 Jun 2009 17:07:23 +0000

Poszukując informacji o atrakcjach, o które mógłbym wzbogacić swoją trasę przejazdu natknąłem się na informację o najbardziej stromym podjeździe w północnej części Europy. Takiej informacji nie mogłem przepuścić i rozpocząłem poszukiwanie informacji o tym jak się dostać do podnóża, miejscowości Gudvagen.

Co prawda byłem tam trzy dni temu, ale chyba wciąż warto trochę więcej napisać.
Droga Stalheimskleiva jest wspomnianym stromym podjazdem. Nachylenie dochodzi tutaj 20%. Przed wyjazdem jest mi sobie to nawet ciężko wyobrazić. Cała przygoda zaczyna się w Gudvagen, które znajduje się w Nærøyfjorden, najwęższym fiordzie świata. Na początku szlak biegnie dnem doliny Nærøydalen by rozpocząć wspinaczkę drogą Stalheimskleiva. Na długości 1300 metrów czeka nas nachylenie 20%.

Dojazd w to miejsce dla rowerzystów jest dość kłopotliwy. Z Flåm mamy bezpośrednie połączenie przy pomocy tunelu. Ze względu na swoją długość jest on zamknięty dla rowerzystów. Jak udało mi się ustalić pomiędzy Flåm i Gudvagen kursuje także łódź wycieczkowa i jest to najlepsza opcja dla rowerzysty by dostać się na miejsce.

Rallarvegen – najpiękniejszy szlak rowerowy

Michał — Tue, 23 Jun 2009 07:10:06 +0000

Od samego początku planowania trasy przejazdu podsycam swój apetyt na ten szlak górski. W planowaniu i rozpracowywaniu tego odcinka ostudził mnie Artur Lorenc, który przypomniał mi, że to przygoda i na pewno przejadę szlak, a warunki jakie zastanę na miejscu to sprawa drugorzędna. Pozostaje więc tylko zaprosić Was w góry.

Droga Rallarvegen powstała na początku XX wieku jako linia kolejowa służąca do przewozu materiału budowlanego dla linii Oslo – Bergen. Po zakończeniu budowy służyła jako linia dla pracowników kolei. Dziś również jeździ tamtędy pociąg, ale jest to przejazd typowo wycieczkowy. Nie sama linia kolejowa jest tutaj najbardziej interesująca jeśli mamy więcej czasu. Szlak Rallarvegen to także droga o długości 80 kilometrów i nawierzchni asfaltowo-żwirowej. Szlak otwarty jedynie dla turystów pieszych i cyklistów jest poprowadzony wzdłuż wspomnianej linii kolejowej, a opisywany jest przez podróżników w samych superlatywach.

Szlak najczęściej jest pokonywany z miejscowości Haugastøl i dalej przez płaskowyż Hardangervidda dociera do stacji kolejowej Finse. Tutaj osiągamy wysokość 1222 metrów n.p.m. Turyści są tutaj „narażeni” na przepiękne, surowe i górzyste widoki. Każdy może zakosztować chłodu w mijanych jeziorach i zatrzymać się, by w kompletnym spokoju delektować się przyrodą. Droga rozdziela się przy stacji Myrdal. W tym miejscu możemy się skierować na Flåm lub Voss. Osobiście wybiorę dolinę Flåm, ponieważ jest to miejsce reklamowane jako przepiękne krajobrazowo. W tym miejscu czeka mnie niestety bardzo ostry zjazd, który może być miejscami niemożliwy do pokonania objuczonym rowerem. Problem jest bardzo dobrze widoczny na profilu trasy.

by svanes [Some rights reserved]

Nie tylko z tym zjazdem będę musiał się zmierzyć podczas przeprawy przez szlak. Kłopotem może się również okazać śnieg. Normalnie zaleca się przejazd tym szlakiem pomiędzy połową lipca i września. Na koniec czerwca mogą tam leżeć jeszcze spore płaty śniegu. Trudno jest mi to w tej chwili określić na podstawie prognoz pogody. Zobaczymy co zastanę na miejscu, jestem przygotowany na kilka kilometrów pchania.

Najważniejszy jest jednak materiał zdjęciowy, który mam nadzieję uda się tutaj zdobyć. Stąd bardzo Was proszę o zaklinanie pogody podczas oglądania powyższego filmiku. Mam nadzieję, że przynajmniej takie warunki będę miał okazję otrzymać od Matki Natury podczas przejazdu przez Rallarvegen.

Rowerowy szlak Rallarvegen – Norwegofil.pl
Rallarvegen – the ultimate in adventure road cycling – Norwegian Trekking Assocation
Rallarvegen – The Old Navy Road – Bike-norway.com
www.rallarvegen.com

Rjukan, zew historii

Michał — Sat, 20 Jun 2009 18:08:42 +0000

Miasto Rjukan położone jest nad rzeką Maane w okręgu administracyjnym Telemark. Miejscowość ta zasłynęła ze względu na elektrownię wodną, która znajduje się w okolicach miasta. W tym miejscu nastąpił atak sabotażowy w trakcie II Wojny Światowej.

W świecie znana jest akcja norweskiego ruchu oporu, który bohatersko w 1943 roku wysadził fabrykę produkującą m.in. ciężką wodę. Rjukan było ośrodkiem przemysłowym już przed II WŚ. W 1911 uruchomiono tutaj elektrownię napędzaną siłą wodospadu Rjukanfossen (wysokość 105 metrów). Dziś znajduje się tutaj muzeum Norsk Industriarbeidermuseum, ponieważ w 1971 roku oddano do użytku nową elektrownię. W muzeum znajdują się zbiory dotyczące norweskiego przemysłu oraz oczywiście ekspozycja dotyczącą akcji sabotażowej z 1943 roku. Być może najdzie mnie ochota by pobuszować troszkę po tym muzeum. Okres II WŚ zawsze bardzo mnie interesował. Wydaje mi się, że miejsce w cieniu szczytu Gaustadtoppen jest idealnym przystankiem po odwiedzeniu Oslo.

Czytając o elektrowni w Rjukan i akcji sabotażowej podświadomie przypominały mi się filmy Działa Nawarony oraz Komandosi z Nawarony. Obydwa były ekranizacją książek szkockiego pisarza Alistaira MacLeana. W podstawówce z przyjemnością oglądałem wymienione filmy. Teraz mam zamiar spędzić ciekawy czas w tej klimatycznej okolicy.

Szczypta Europy w Norwegii

Michał — Wed, 17 Jun 2009 11:46:28 +0000

W błędzie jest ten, kto odczytał tytuł w pejoratywny sposób. Moim zdaniem jednak Norwegia nie jest typowym Europejskim krajem i nie umniejsza to w żaden sposób jej wartości. Po prostu jest tutaj troszkę inaczej i za to kocham ten kraj.

W zeszłym roku miałem okazję pojechać na seminarium naukowe do Norwegii. Oslo było ostatnim ostatnim miastem, w którym się zatrzymaliśmy. Zwiedzając wcześniej inne okolice mieliśmy już nikłe pojęcie o tym kraju i poznaliśmy parę różnic. Oslo jest jednak wielkim multikulturowym miastem, które wygląda i działa bardzo podobnie do większości stolic zachodniej Europy.

Po pierwsze dopiero tutaj będziemy mieli okazję spotkać tłumy ludzi, które przemierzają miasto w każdą stronę. Kobiety ubierają się tutaj zgodnie z trendami światowej mody. Modne buty, płaszcze i torebki są tutaj na porządku dziennym. Nie ma się co dziwić skoro przy głównej ulicy prowadzącej do pałacu królewskiego znajdują się luksusowe hotele. W kontekście innych miejscowości w Norwegii gdzie na ulicach chodzi się po prostu w wygodnych dżinsach lub sportowym dresie jest to spora odmiana.

Czas jednak przestać się oglądać za przedstawicielkami płci pięknej wszystkich narodowości i spojrzeć na to co Oslo pokazuje w przewodnikach. Wysiadając na dworcu kolejowym możemy zobaczyć w pobliżu operę w Oslo. Moim zdaniem jest to najpiękniejszy budynek jaki stoi w Oslo. W swojej prostocie podoba mi się nawet bardziej niż słynna opera w Sydney. Mam ochotę wjechać na dach budynku choć poza wysokością żadnej jakości zwiedzaniu to nie doda.

Kierując się w stronę zamku królewskiego, po drodze będzie można odbić w stronę ratusza i portu. Znajduje się też tutaj forteca Akershus. Z wzgórza roztacza się bardzo ładny widok na ratusz i port w Oslo. Na nadbrzeżu warto spędzić troszkę więcej czasu by pobuszować między statkami i zrozumieć specyfikę Oslo jako nadmorskiej stolicy.

Przy pałacu możemy spotkać się z częstą zmianą warty, która wygląda bardzo atrakcyjnie. Ciągle zastanawiam się jaki punkt wybrać jako początek startu mojej wielkiej ekspedycji. W tej chwili jest to mało ważne, ponieważ plan będzie się kształtował na bieżąco. Wydaje mi się jednak, że siedziba króla tego przepięknego kraju jest najbardziej odpowiednia.

W Oslo spotkamy jeszcze wiele atrakcji. Proponuję by przeczytać o nich na polskiej Wikipedii, gdzie są w szerokim zakresie wymienione. Mnie w Oslo interesuje w chwili obecnej zobaczenie obrazu „Krzyk” Edvarda Muncha. Na samej sztuce znam się jednak słabo, więc nie jest dla mnie to atrakcja kluczowa. Warto jednak zobaczyć obraz, który trzeba było dwa razy ukraść by Norwedzy zrozumieli, że warto założyć zabezpieczenia antykradzieżowe.

Zdjęcia pochodzą z portalu Flickr.com i są wykonane przez jego użytkowników. Zostały udostępnione na licencji Creative Commons i na takiej podstawie zostały użyte w tym artykule. Poszczególne fotografie prowadzą do galerii ich twórców, gdzie jest możliwe zapoznanie się z pełną twórczością.